Played 26 times.
Adını duyduğumdan beri kulaklarımdan düşmüyor harfleri. Besna. Ne güzel bir isim. Uzun saçlarının arasında kalmış hayatınından geriye tek ismi kalıyor Besna’nın.
Beyaz esmerlerden Besna. Dili yüzünden. Yaşadığı dağlar yüzünden. Ne zaman tanıştım onunla? Hatırlamıyorum. Sanki Besna hep masamızda oturuyor. Türkülerimizi dinliyor, şaraplarımızdan içiyor. Bu zamana kadar neden göremedik onu? Belki de görmek istemedik. Düşünmek istemiyorum. Ağızının hareket ettiğini görüyorum sadece. Güzel bir şeyler anlatıyor belki de.
Anlatıyor Besna:
-Hiçbir çocuk masum falan değildir. Hiçbiri hem de! Hayatın gerçeklerini karşımda durarak bana anlatan en gerçek insanlar onlar. Fakat anlayamadığım bir şey var.
Ursula’nın Mülksüzler kitabındaki o harika ‘güneş’ alıntısını paylaşıyor bizimle Besna;
-Anaokulunda güneş çarpan alanı bir çocuk kapar. Fakat diğer çocukta gelir yanına. Fakat ilk gelen, önce ben geldim burası benim der. Burada diyor, bu içgüdüsel sahiplenme duygusu anne rahminde mi gelişiyor?
Bilmem diyorum, herkes duyuyor beni. Cevap vermemem gerektiğini anlıyorum.
-Bunları nereden öğrenmiş olabilir? Ben bu kalemi şu an elimde tutuyorsam, bu benim mi olmuş oluyor?
Dibe dalıyor Besna. Sahiplenme duygusu hepimizin midesini bulandırıyor masada. Verdiğin, verdiğim renkli kağıtlar sayesinde ya da tenlerin bir gece, dünyanın en uzak yatağında birleştiği yerde nasıl olurda bir insan, bir metanın üzerinde ya da eşinin üzerinde hakimiyet kurabilir diyorum. Hepsi dönüp bakıyor sadece, o kadar. Hepsi yorgun. Bitik. Hikayeler işte diyorum, bir yerde varolan bir hikaye var ve bizde içerisinde kendimizi capcanlı bir vaziyette buluyoruz. O kadar. Büyütmeye gerek yok.
Ölümlerden geliyor Besna. Aç insanların, tok insanların, çocukların, kundakların vurulduğu yerlerden. Karanlığın içerisinde ateşböceği mezarlarından geliyor. Onlar bile diyor Besna, kendilerini yakarak bitiriyorlar. Bir amaçları var. Benim diyor, ne bir amacım, ne gidecek yolum, ne adım var. Hiç, hiç. Anne rahmine düştüğümden beri bir şeylerin olmasını bekliyorum o kadar. İstemek, gerçekliğin bir başka adı. İstiyorsam eğer diyor Besna, demek ki gerçeğim. En azından kendime gerçek olduğumu itiraf edecek güçteyim. Fakat kimin gerçekliğinden yaşadığımı bilmiyorum. Ne kadar yaşayacağımı bilmiyorum. Besna’nın sesi kulaklarımda yavaşça kısılıyor. Giderek duyamamaya başlıyorum.
Gün doğuyor. Gün güzel doğuyor. İnsanların üzerlerine doğuyor gün. Ama hiçbiri bunun farkında değil. Bir güneşin doğuşu binlerce harikaya bedel.
